در حالی که رسانه‌ها باید ستون فقرات نظارت و توسعه در هر استان باشند، رسانه‌های مازندران با بحرانی عمیق روبرو هستند، فقدان یکپارچگی، فقدان اعتماد و انسجام، نداشتن درآمد کافی، عدم توانایی در جریان‌سازی رسانه ای و بدست نیاوردن جایگاه و اعتماد افکارعمومی.

برگزاری گردهمایی های منظم، مستمر و بزرگ مدیران مسئول رسانه های استان مازندران، باعث ایجاد جریان‌های فکری و پرسشگری بهتر و انسجام و اعتماد متقابل در میان مدیران رسانه شده و شبکه همکاری و هم‌افزایی را در بین آنان شکل می دهد و باعث نظم‌بخشی، تاثیری گذاری و ارتقای سطح کیفی و ایجاد یک زبان مشترک میان رسانه‌های استان مازندران و در نهایت منجر به همکاری های مشترک رسانه های و تبلیغاتی در قالب اتحاد رسانه ای و «خودآگاهی رسانه‌ای» می گردد.

چرا با وجود ضرورت‌های توسعه‌ای، نهادهای متولی اداری در استان مازندران از ایجاد ساختار هماهنگ و قدرتمند رسانه‌ای ابا دارند و برای برگزاری گردهمایی مدیران مسئول رسانه ها با بی‌رغبتی و مقاومت برخورد می‌شود، آیا مدیریت ارشد سیاسی و اداری استان مازندران در برابر شکل گیری بلوک قدرتِمند رسانه های مستقل ایستادگی می‌کند؟

انزوای دوگانه رسانه‌های مازندران، وقتی مدیران دولتی به تشکیل بلوک قدرتمند رسانه ای مقاومت می‌کنند و رسانه‌ها از اعتماد و انسجام و همکاری مشترک امتناع دارند و از آن می‌ترسند!

چرا احساس می شود که به طور غیر مستقیم، مدیران ارشد اداری و سیاسی در مازندران و همچنین مدیران ارشد اداره کل فرهنگ و ارشاد استان از ایجاد اتحاد منسجم و قدرتمند رسانه‌ای و رشد و ترقی آن در شمال کشور ابا و امتناع دارند؟