در حالی که رسانه‌ها باید ستون فقرات نظارت و توسعه در هر استان باشند، رسانه‌های مازندران با بحرانی عمیق روبرو هستند، فقدان یکپارچگی، فقدان اعتماد و انسجام، نداشتن درآمد کافی، عدم توانایی در جریان‌سازی رسانه ای و بدست نیاوردن جایگاه و اعتماد افکارعمومی.

برگزاری گردهمایی های منظم، مستمر و بزرگ مدیران مسئول رسانه های استان مازندران، باعث ایجاد جریان‌های فکری و پرسشگری بهتر و انسجام و اعتماد متقابل در میان مدیران رسانه شده و شبکه همکاری و هم‌افزایی را در بین آنان شکل می دهد و باعث نظم‌بخشی، تاثیری گذاری و ارتقای سطح کیفی و ایجاد یک زبان مشترک میان رسانه‌های استان مازندران و در نهایت منجر به همکاری های مشترک رسانه های و تبلیغاتی در قالب اتحاد رسانه ای و «خودآگاهی رسانه‌ای» می گردد.

چرا با وجود ضرورت‌های توسعه‌ای، نهادهای متولی اداری در استان مازندران از ایجاد ساختار هماهنگ و قدرتمند رسانه‌ای ابا دارند و برای برگزاری گردهمایی مدیران مسئول رسانه ها با بی‌رغبتی و مقاومت برخورد می‌شود، آیا مدیریت ارشد سیاسی و اداری استان مازندران در برابر شکل گیری بلوک قدرتِمند رسانه های مستقل ایستادگی می‌کند؟

انزوای دوگانه رسانه‌های مازندران، وقتی مدیران دولتی به تشکیل بلوک قدرتمند رسانه ای مقاومت می‌کنند و رسانه‌ها از اعتماد و انسجام و همکاری مشترک امتناع دارند و از آن می‌ترسند!

چرا احساس می شود که به طور غیر مستقیم، مدیران ارشد اداری و سیاسی در مازندران و همچنین مدیران ارشد اداره کل فرهنگ و ارشاد استان از ایجاد اتحاد منسجم و قدرتمند رسانه‌ای و رشد و ترقی آن در شمال کشور ابا و امتناع دارند؟

گزارش تصویری از شگفتی‌های فصل پاییز و تماشای قارچ‌های جنگل های هیرکانی در دارابکلا ساری

جنگل‌های هیرکانی مازندران تنها یک جاذبه گردشگری نیستند، بلکه یک زیست‌بوم زنده و پویا هستند، گزارش تصویری ابراهیم فلاح از قارچ‌های جنگل دارابکلا ساری در مهر ۱۴۰۴، بخش کوچکی از این چرخه حیات شگفت‌انگیز را به نمایش گذاشته است.

نگاه هنرمندانه عکاس، جزئیاتی از طبیعت را شکار می‌کند که شاید از دید رهگذران عادی پنهان بماند، ابراهیم فلاح پیشکسوت عکاسی خبری در گزارش تصویری خود، زیبایی‌های شگفت‌انگیز و مینیاتوری قارچ‌های جنگل دارابکلا ساری را در مهر ۱۴۰۴ به تصویر کشیده است.

جنگل‌های چند میلیون ساله هیرکانی در فصل پاییز میزبان گنجینه‌های پنهانی است که چشم هر بیننده‌ای را خیره می‌کند. دوربین ابراهیم فلاح، عکاس خوش‌ذوق مازندرانی، در مهرماه ۱۴۰۴ گوشه‌ای از این زیباییِ بی‌نظیر را در دل جنگل‌های دارابکلا ساری به تصویر کشیده است.

با اعزام محموله‌های تجاری از طریق قطار کانتینری از بندر راهبردی امیرآباد بهشهر، پتانسیل‌های ترانزیتی استان مازندران وارد فاز تازه‌ای شد. این رویداد مهم، ضمن کاهش هزینه‌های لجستیکی و زمان حمل‌ونقل کالا، نقش کلیدی ایران را در تحکیم کریدور حمل‌ونقل بین‌المللی شمال به جنوب (INSTC) تقویت می‌کند.

آیا مطالبه به حق بازگشت به حاکمیت تاریخی و حاکمیت مجدد ملی ایران بر کل مناطق، سواحل و جزایر خلیج فارس که در دوران استعمار یا پیش از آن، تحت نفوذ یا تابعیت و قلمرو جغرافیایی ایران بوده‌اند یک رویای سیاسی است یا یک ضرورت راهبردی برای ایران بزرگ؟

بررسی کارشناسی ریشه‌های ادعاهای امارات متحد عربی بر علیه جزایر استراتژیک و  راهبردی ایران در خلیج فارس نشان می دهد که این منازعه، کشمکش و ستیز بر علیه ایران و ایرانیان فراتر از یک اختلاف مرزی است و بخشی از یک استراتژی، راهبرد، طرح و برنامه و نقشه پلید و ناپاک برای تضعیف جایگاه ایران در خلیج فارس است.

حاکمیت، مدیریت و کنترل ایران بر جزایر آریانا و زرکوه فراتر از خطوط بر روی نقشه و کلید تسلط و مدیریت بهتر مسیرهای ترانزیت دریایی در منطقه خلیج فارس است، بهره برداری از این جزایر به بهانه ماهیگیری و سپس اشغال این جزایر توسط امارات، خلأ امنیتی در حوزه مرزهای آبی ایران ایجاد کرده و پتانسیل‌های اقتصادی و نظامی منطقه را به ضزر ایران تحت تأثیر قرار داده است.

جزایر ایرانی آریانا و زرکوه، فراتر از چند تکه خشکی، دروازه‌های امنیتی و استراتژیک خلیج فارس هستند و تداوم اشغال این مناطق توسط امارات، نه تنها تهدیدی برای حاکمیت سرزمینی، بلکه چالشی مستقیم برای امنیت انرژی و مسیرهای کشتیرانی جهانی می باشد.

جزیره آریانا و جزیره زرکوه به عنوان ستون‌های امنیت، اقتصاد و هویت دریایی ایران در خلیج فارس محسوب می شوند و با استناد به نقشه‌های تاریخی و اسناد موجود این جزایر متعلق به کشور ایران می باشد و تبعات فقدان حاکمیت ملی ایران بر این جزایر بسیار استراتژیک، یک چالش امنیتی و اقتصادی و سیاسی  و اجتماعی برای ایران در پی خواهد داشت.

ابعاد استراتژیک و حقوقی قرارگیری جزایر آریانا و زرکوه در خارج از کنترل و حاکمیت ایران و نقش این جزایر در امنیت دریایی خلیج فارس و کنترل مسیرهای تجاری دریایی، تنها یک مسئله مرزی نیست، بلکه بازپس‌گیری بخشی از حریم اقتصادی و امنیتی ایران است.

بازگشت آریانا و زرکوه به مدیریت حاکمیتی ایران، گامی حیاتی برای تثبیت اقتدار ملی و تکمیل منظومه جزایر ایرانی در خلیج فارس خواهد بود.

جزایر تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی از منظومه پنج‌گانه جزایر ایرانی در خلیج فارس در حاکمیت ملی ایران هستند ولی دو جزیره دیگر آریانا و زرکوه دو حلقه مفقوده  هستند که افکار عمومی آگاه جامعه خواستار مطالبه حاکمیت ملی ایران بر این دو جزیره هستند.

با توجه به استنادهای تاریخی و اسناد موجود، بازگشت مدیریت کامل جزایر آریانا و زرکوه به ایران، ضرورتی است که باید از طریق سازوکارهای حقوقی و دیپلماتیک در عرصه‌های بین‌المللی پیگیری شود.

جزایر آریانا و زرکوه، بخشی جدایی‌ناپذیر از خاک حاکمیتی ایران، همچنان در انتظار بازگشت به مدیریت کامل و کنترل ملی ایران هستند، تداوم حضور نیروهای بیگانه کشور امارات متحد عربی در این مناطق، نه تنها یک چالش امنیتی، بلکه نقض آشکار حاکمیت ملی کشور ایران می باشد و بازپس‌گیری این جزایر، حق مسلم و اولویت استراتژیک کشور ایران در تمامی عرصه‌های دیپلماتیک و حقوقی باید محسوب شود.